dinsdag, 31 januari 2006

Regen...

Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze had juist boodschappen gedaan in de supermarkt, met haar mama.
Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld.
Het stortregende buiten.
Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten.
We stonden allemaal onder deze luifel aan de ingang van de supermarkt.
We wachtten, sommigen geduldig, anderen "geïrriteerd", omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.
Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.
Herinneringen van "rennen en spetteren" als een "kind" -zo zorgeloos spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress…
Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance onderbrak, waar we allemaal in gevangen zaten.
"Mama, laten we door de regen gaan rennen," zei ze. "Wat?" Vroeg Mama. "Laten we door de regen gaan rennen!" herhaalde ze.
"Nee, lieverd. We wachten dat het wat minder wordt" antwoordde mama.
Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: "Mama, laten we door de regen gaan rennen."
"We worden doornat als we dat doen," zei mama.
"Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen" zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok.
"Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden?"
Het meisje zei kalmpjes: "Weet je dat niet meer? Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je, Als we hieromheen geraken, samen, komen we door alles heen!"
Iedereen was opeens muisstil. Ik zweer dat je niets anders hoorde als de regen.
We stonden allemaal doodstil. De volgende minuten kwam er niemand en ging er niemand weg.
Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden.
"Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen.
Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, wel, ....dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig," zei mama. Daar gingen ze.
Ze werden doornat.
Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten als kinderen onderweg naar hun auto's.
En ja, ik ook. Ik rende en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig.
 
Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je gezondheid wegnemen. Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen...
Vergeet daarom niet om "tijd" te maken en de gelegenheden te pakken om elke dag herinneringen te maken. Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd.
IK HOOP DAT JE STEEDS DE TIJD NEEMT OM DOOR DE REGEN TE RENNEN.
 
Neem gerust wat tijd om tijd te verliezen.

auteur onbekend

08:52 Gepost door Tal | Permalink | Commentaren (6)

Commentaren

even zonder woorden... ...maar gelukig niet te lang... ;-)

Bedoel maar, was gisteren zelf "weg" en lees nu bij en wat lees ik allemaal... spannende momenten, dat zal wel, en veel positieve energie en dito ingesteldheid, dat ook... hou die alvast bij en dan... zie je verder wel weer binnenkort als alle resultaten er zijn. Tot dan duim ik elke dag een beetje mee voor goed nieuws. Dat kan alvast geen kwaad en ondertussen... als je zo'n mooi verhaaltje zoals dat van die regen plaatst dan ben ik hier alvast even blij en warm en triest en alles tegelijk geworden en dat is in elk geval positief (da's toch al iets he ;-))
Groetjes nog verder en tot binnenkort!

Gepost door: An | dinsdag, 31 januari 2006

Reageren op dit commentaar

... Een tijdje niet komen lezen. Winterblues weetjewel. Maar ik zie vandaag meteen dat ik heelwat levenswijsheid meekrijg. Zit in de familie in het zelfde schuitje. Twee zussen van me zijn in behandeling. Alles loopt tot op heden goed. En een positief woord of verhaal kunnen ze wel gebruiken. Dank daarvoor. We praten veel en zien het aan de positieve kant. Nogmaals dank. Groetjes ratjezoef

Gepost door: ratjezoef | dinsdag, 31 januari 2006

Reageren op dit commentaar

Duimen Ik ben een beetje van de kaart door wat ik hier lees. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat je de uitslag snel krijgt want het is verschrikkelijk om daarop te moeten wachten en bovendien dat die ook nog goed is. Ik ga hier alvast hard duimen. Sterkte!

Gepost door: Elly | woensdag, 01 februari 2006

Reageren op dit commentaar

*** Een beetje onthutst.....
door wat ik nu lees...
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat het een verlossende uitslag zal zijn.
Ik duim zo hard ik kan.
Groetjes.:-)

Gepost door: Jef | woensdag, 01 februari 2006

Reageren op dit commentaar

°°° Talleke,
Het is al een tijje geleden dat ik hier was.
Ben dan ook een tijdje an het lezen geweest.
Ik hoop met jou mee dat je van de dokter goed nieuws krijgt.

Groetjes

Gepost door: emiel | woensdag, 01 februari 2006

Reageren op dit commentaar

slik... Talleke toch, verdikke. Ik was efkes 'lam' toen ik je berichtje las. Ik wou vanalles aan je typen, maar mijn handen en vingers bleven als bevroren liggen. Ik wil alles zeggen, maar ik krijg niks gezegd. Want het enige wat jou weer gelukkig kan maken, dat moet uit de mond van je gynaecoloog komen: 'mevrouw, het was loos alarm.'
Ik hoop dat je goed nieuws krijgt, ik duim alvast voor je.

Groetjes,
en liefs,
Inge

Gepost door: inge | woensdag, 01 februari 2006

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.