zaterdag, 30 december 2006

Moeder, waarom leef ik?

Volhouden1Mag ik mezelf een beter jaar wensen voor 2007?

Ik wou dat ik 2006 uit mijn leven kon schrappen, ik ben blij ( denk ik ) dat ik nog leef en dat ik die rotziekte overwonnen heb ( hoop ik ) maar ik ben wél Michael, mijn zoon kwijt...

Ik doe mijn best maar 't is verdomd moeilijk om nog écht te genieten... Ik wou toch zo dat ik 2006 met een positieve noot kon afsluiten maar helaas... het besef dat mijn leven nooit meer zal zijn zoals voorheen, tja... wat kan ik zeggen? Zwaar om dragen...

12:21 Gepost door Tal | Permalink | Commentaren (2)

Commentaren

Alleen maar begrijpelijk meisje... 2006 is en blijft een zwarte bladzijde in je bestaan, daar kun je niet onderuit. Maar ik hoop dat je 2007 in kunt gaan met hernieuwde kracht...en dat je kunt blijven genieten van de kleine leuke dingetjes des levens en je optimisme en gevoel voor humor nooit zult kwijtraken! Je leven wordt inderdaad nooit meer zoals voorheen...maar JIJ bent er nog en je moet door...doe dat niet met het hoofd omlaag, maar omhóóg...daar waar je dierbaren als sterretjes flonkeren om je zwartste nachten te verlichten!
Take care hè Talleke!
Veel liefs.

Gepost door: mizzD | zaterdag, 30 december 2006

Reageren op dit commentaar

wel, Talleke ik weet niet wat het is om zo een rotziekte te hebben, maar ik weet wel wat het is om een zus te verliezen, en in mijn ouders hun geval hun dochter. Allé ja, niet dat we haar zijn kwijtgeraakt aan de hemel... Maar toch zijn we haar kwijt... Al vele jaren lang. Mijn leven is ook nooit meer hetzelfde geweest, but I'm trying the best I can... En het is wonderbaarlijk dat ik nog veel van deze toffe momenten beleef, maar ik beleef ze wel nog... Dus, there is hope everywhere...

Gepost door: Bloempje | zaterdag, 30 december 2006

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.