woensdag, 01 augustus 2007

Weer zo'n dag...

vulcanovol tegenstrijdige gevoelens, bijna zo extreem als toen!

Volgende week begint mijn groot verlof en deze week is mijn laatste week onder medisch-halftime regime. Ik wou van de gelegenheid gebruik maken en 2 dagen extra rustdagen opvragen, zodoende zou ik maandagnacht mijn laatste werk"dag" hebben.

Maar omdat ik één nacht op 2 werk én er maandagnacht nogal wat afwezigen waren, kon de grote baas mij toen geen uitsluitsel geven en moest ik dus vorige nacht ( dinsdagnacht ) rond middernacht het secretariaat opbellen voor bevestiging...

Ik en geduld hé . Rond 22u40 stuurde ik reeds een smske maar het was te vroeg... Alléé vooruit, iets vóór middernacht belde ik dan maar en eerst kreeg ik slecht nieuws... een collega, F, is dood teruggevonden in zijn woning. Hij was reeds een paar nachten afwezig en de mannen van het secretariaat ( vrienden van F ) werden toch ongerust, belden de politie en zij vonden hem thuis... wat er precies gebeurd is wisten ze op 't werk nog niet. Pffff... 36 jaar!!! Ik was niet echt close met hem ( het is ook een groot bedrijf hé ) maar donderdag sprak ik hem nog... Jawadde... das behoooorlijk schrikken. Ik ben er niet goed van, en zo jong...

Raar gevoel, 't ene moment spreek je elkaar nog, 't andere ben je er niet meer... ik blijf het er moeilijk mee hebben... beangstigend ook. Een flits, en 't leven is voorbij...

En daarbovenop dan het goede nieuws dat mijn extra dagen werden toegestaan... Hoe ga je daar mee om hé... een vreugdekreet overgoten met bedroefdheid... Pffff... ik trek ze aan, de extremen...

Oja, baaidewei... Indy??Die doet dat goed hé!!!! Precies of die zijn 2e jeugd beleeft... Hij springt achter vliegen en vlinders ( vangt ze echter zelden  ), eet goed, raar, behalve dat hij erg mager blijft, zou je bijna gaan denken dat er hem niets mankeert. Ik ga eerstdaags toch nog eens de dierenarts contacteren. Ben natuuuuuurlijk superblij met zijn huidige toestand maar ik vermoed dat het plots snel bergaf kan gaan.

Wat is dat toch met mij? Van het ene uiterste naar het andere... ach ja, zo gaat het meestal. Je kunt mijn levensloop zeker géén kabbelend beekje noemen, gelijkt eerder op een vulkaan!!! Soms sluimerend, soms pruttelend en zo nu en dan een felle uitbarsting! Steeds prominent aanwezig...

13:43 Gepost door Tal | Permalink | Commentaren (4)

Commentaren

Talleke, Het is altijd weer eens slikken, als men dergelijk slecht nieuws verneemt. Vreugde en verdriet gaan hand in hand.
Ik ben blij dat alles weer goed gaat met Indy.
Geniet alvast van je groot verlof.
Veel groetjes.

Gepost door: Piet | woensdag, 01 augustus 2007

Reageren op dit commentaar

u lijkt ons eerder een moedige vrouw die ondanks slecht nieuws toch nog weet de mooie dingen in het leven te zien. natuurlijk komt de dood altijd te vroeg
ongeacht de leeftijd, maar nauurlijk is het nooit fijn om te horen.
wat uw kater betreft , hij is mannelijk dus vrij normaal dat hij wat slanker is, de jacht weet u wel.
of hij heeft dat 18+blog ook bezocht ;-)

Gepost door: Chili & Pepper | woensdag, 01 augustus 2007

Reageren op dit commentaar

ik ben hier té lang niet meer geweest,
nu wat bijgelezen.
Leuk, die taaldrop!
Maar wat een nieuws van Indy!
Verwen hem nog maar goed,
dikke knuffel voor jullie allebei!

Gepost door: lavender faery | donderdag, 02 augustus 2007

Reageren op dit commentaar

Hey!

Ik kom eventjes reclame maken voor mijn nieuwe blog Pitoe (opvolger van NewFashion). ;-)
Nog een fijne dag verder !

Veel liefs xx

Gepost door: Lauren | donderdag, 02 augustus 2007

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.