woensdag, 05 september 2007

Gemiste kans...

TreinGisteravond op weg naar mijn werk, zocht ik mij een rustig plekje in de trein.
Ik was van plan om een smske te versturen Knipoog toen de jongeman van de bank voor mij rechtstond en pardoes vóór mij kwam zitten. Hij had wel wat gedronken maar vroeg of ik hem in Gent wou wakker maken.
Ach, tuuuurlijk dat. Hij leek mij totaal "ongevaarlijk"

Ik dacht dat hij naast mij wou slapen maar nee, hij begon te vertellen dat hij van Roeselare kwam, van een begrafenis. Ik verstond niet goed wie er nu juist overleden was maar omdat hij behoorlijk emotioneel werd, liet ik hem rustig uitpraten. Op één of andere manier stal hij mijn hart. Mss ook wel omdat hij de leeftijd van Michael heeft en hij in tranen uitbrak. Ik reikte hem mijn zakdoek.

Ik begreep ook dat zijn papa op 13 december as 8 jaar overleden is en dat hij het daar nog vreselijk moeilijk mee heeft... Hoe hij het zo erg vindt dat hij hem niet meer om raad kan vragen... Tja, dat gevoel ken ik... Mama is nu reeds 37 jaar geleden gestorven en ik mis haar nog steeds... Ergens blijf je altijd kind hé!!!

Op een gegeven moment zat ik zelfs mee te huilen...

Raar hoe er soms een soort band kan ontstaan met een wildvreemde...
We raakten elkaar soms zelfs aan...
Maar wat ik mij, kort na ons afscheid, eigenlijk bekloeg is dat ik hem niet eens goed vastpakte en mijn tel.nr niet gegeven heb. Ik heb er aan gedacht maar daar daagde weer de schrik op om misbegrepen te worden of zelfs "misbruikt" te worden. Nochtans zei mijn gevoel dat het oké was!!! Ik hoop dat ik volgende keer mijn gevoel wél volg!!!
Ik was zodanig onder de indruk dat ik bij het overstappen mijn pull vergat op het perron. Gelukkig merkte ik het net op tijd en kon ik nog snel van de trein spurten om hem te gaan halen.

Bart, ik denk dat hij zo heet, ik hoop dat je goed thuiskwam... en alsnog een virtuele knuffel
XXX

18:21 Gepost door Tal | Permalink | Commentaren (10)

Commentaren

Oh jee... ik herken dat wel hoor...ik ben schijnbaar ook iemand waar tegen iedereen aan begint te praten in trein of bus. Heb ik geen moeite mee hoor...vind het vaak wel gezellig. ( alleen toen ik nog werkte, toen had ik een vreselijk ochtendhumeur altijd...dan kon ik ze wel vervloeken...hahahaha) Weet niet of ik m'n telefoonnummer gegeven zou hebben...hoe okee het ook voelde...denk dat mensen dat vluchtige contact meestal wel genoeg vinden. Maar ik was hier natuurlijk niet bij...wie weet als ik in jouw schoenen had gestaan...??
En ik had al een eerdere uitnodiging binnen voor 'Vlaanderen zingt' volgend jaar ( from you know who ;-) )...maar hé...VLAANDEREN...daar hoor ik niet bij hahahahaa!
Lieve groetjesssssssssssssss!

Gepost door: mizzD | woensdag, 05 september 2007

Reageren op dit commentaar

Proficiat Het is gelukt. jouw antwoord was juist op mijn blogvraag.
Groetjes en nog vele toch wel aangename gesprekken op de trein.

Gepost door: Sebastian | woensdag, 05 september 2007

Reageren op dit commentaar

Tjonge... soms is jouw geheugen toch ineens wel heel goed hè...whahahahahahaaa! Hihihihiii....wie weet doe ik het nog ook...als het haalbaar is natuurlijk qua tijd...zingen we daar het dak eraf! whahahahahahahaa!
En wat ik al zei...ik was er niet bij hè in die trein...en we volgen inderdaad veel te weinig ons gevoel...da's de tijd van nu hè...je moet tegenwoordig zo voorzichtig zijn...jammer soms!
Liefs.
ps. Hoop dat je de trein nog had! hahahaha!

Gepost door: mizzD | woensdag, 05 september 2007

Reageren op dit commentaar

Hallokes ik wens U nog een aangename laatavond...liefs...

Gepost door: Athea | woensdag, 05 september 2007

Reageren op dit commentaar

Wow Talleke Wat een verhaal! Misschien is het wel zoals MizzD zegt en had die jongen genoeg aan dit vluchtig contact om zich beter te voelen? Misschien zou een volgende ontmoeting wel tegenvallen? Who knows? Maar het is een feit dat we steeds voorzichtiger zijn en ons gevoel minder volgen...
Liefs,

Gepost door: Bientje | donderdag, 06 september 2007

Reageren op dit commentaar

Prachtig verhaal... Uw blog is gewoon prachtig en uitnodigend om zeker nog terug te komen. Nog een prettige donderdag ! Groetjes en tot blog.

Gepost door: Tuingenieter | donderdag, 06 september 2007

Reageren op dit commentaar

Soms vertellen we vreemde meer dan familie of bekende. Waarom? Je bent er zo goed als zeker van dat je die vreemde niet meer tegenkomt. Je verhaal is veilig en jij bent het kwijt.
Groetjes vanuit een kil en koud Nederland

Gepost door: Dita | donderdag, 06 september 2007

Reageren op dit commentaar

Dag Talleke Lief van je om naar Bart te luisteren. Hem te steunen en te troosten. Het is normaal, dat we twijfelen of aarzelen om ons telefoon nummer door te geven. Je weet nooit met wie je te doen hebt hé. Ik denk, dat je hem zo echt goed geholpen hebt.

Gepost door: Joke | donderdag, 06 september 2007

Reageren op dit commentaar

Talleke dit is echt een mooi verhaal. De gevoelens zijn zo herkenbaar. liefs vivke

ps hoe gaat het met je poesje ?

Gepost door: viv | donderdag, 06 september 2007

Reageren op dit commentaar

:-) dat zijn van die ontmoetingen die je nooit meer vergeet.... gewoon er voor die ket zijn en meeleven met hem, zal 'm deugd gedaan hebben talleke, hij zal misschien nu ook ergens in een blogje van hem schrijven over die ontmoeting met jou, ;)

Gepost door: Blah | vrijdag, 07 september 2007

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.