dinsdag, 02 maart 2010

De dag nadien...

XXXHet is weer voorbij... 4 jaar nu ondertussen... niet te geloven en nog steeds moeilijk te bevatten...Er zijn écht nog momenten waarop ik denk dat Michael komt binnenwandelen!

De pijn is iets minder scherp maar het gemis, dat blijft onveranderd... Het klinkt raar maar ons smskes, vooral die mis ik bovenal!!! Hoe dikwijls heb ik niet de neiging om mijn gsm te nemen en Michael te smsen over wat er zoal gebeurt in mijn leven! Door zijn werk was het niet altijd mogelijk om elkaar veel te zien maar godzijdank was er de gsm!!!

Of omgekeerd zijn smsen naar mij toe: moederkesdag, mijn verjaardag, nieuwjaar, hij was er meestal als eerste bij om mij een lief smske te sturen of gewoon zomaar: "Moetje, oe ist?" Ik had soms de grootste moeite om zijn gekrabbel te ontcijferen want Michael had de gewoonte om int dialect te schrijven en ondanks dat wij hetzelfde brabbeltaaltje praten was het soms best wel een inspanning!!!

Ach, hij durfde het ook wel eens vergeten hoor... Michael was geen heilige maar hij was, nee hij IS mijn kind hé en dan zie je al eens iets door de vingers...

Wij hadden ook onze donkere periode, neem dat maar van mij aan! Kinderen kunnen het bloed van onder je nagels halen!!! Het was bij ons niet anders... maar gelukkig werd dat allemaal rechtgezet en uitgepraat. Ik wéét dat dit alles ook zwaar op hem woog, hij voelde zich daar vreselijk schuldig over ondanks dat ik zei dat het NU toch oké was tussen ons...

Mede ook daardoor vind ik het zoooo ontzettend erg dat wij maar zo weinig tijd hadden, samen, nu we eindelijk weer een échte moeder-zoon-relatie hadden...

Op heel korte tijd zag ik mijn kind openbloeien tot een echte man, mede ook door zijn relatie waar hij alles voor over had... tot zelfs zijn leven!!!
De laatste foto van wij 2 samen werd genomen op zijn huwelijksdag!!! De gelukkigste dag van zijn leven!!!! En tevens het begin van alle ellende... net alsof hij die dag ook zijn doodvonnis tekende... Ach, laat ik daar maar niet over uitwijden... Ze is het niet waard om vernoemd te worden!!!
 
Door de zon gisteren was het net alsof hij mij iets duidelijk wou maken... Dat het goed is nu met hem!!! Pffff, ik hoop het want ik mis hem verschrikkelijk!!!

09:00 Gepost door Tal | Permalink | Commentaren (3)

Commentaren

goede morgen Liever gezegd, goede dag, want dat wens ik je juist vandaag speciaal toe!
Signalen, tekens, daar verlangen we soms naar...soms kan je ze in stilte ervaren of door kleine vreemde gebeurtenissen. Ach, denk ik vaak, die grote tekens zijn voor sensatieshows op tv!
Liefdevolle groet uit een Hollands Hart...groene hart heet deze streek hier (toevallig?)

Gepost door: Walter | dinsdag, 02 maart 2010

Reageren op dit commentaar

het gemis zal blijven Tal, maar mssch zal het een soort zacht gemis worden. eentje die wat minder pijn doet.
Dat hoop ik toch!
knuff

Gepost door: fotorantje | dinsdag, 02 maart 2010

Reageren op dit commentaar

Schrijven helpt, maar ik ondervond dat praten nog zo veel beter werkt.
Al is iedereen anders natuurlijk.

Gepost door: Geert | dinsdag, 02 maart 2010

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.