dinsdag, 01 maart 2011

Michael...

DSCN0662.JPGHet was een poos geleden dat ik Michaels doos nog eens in handen nam...

Eigenlijk zijn 'zwarte' doos, zijn laatste daden op deze wereld, de gevolgen ervan ook, deels...

Dingen die mijn adem doen stokken en waarbij ik in tranen uitbarst... zijn afscheidsbrief...

De muziek die gedraaid werd in de mis, die prachtige tekst die één van zijn collega's geschreven heeft en die die man ook zelf voorlas... (klik op de tekst om hem te lezen)

Zijn gerechterlijk dossier... zo ontzettend hard als dat over je eigen kind gaat!

Gedicht voe Michael .jpg

En dan zijn agenda's van de laatste 2 jaar... ik moet er zelfs om glimlachen want ik herken er helemaal mijn stijl in. Alles noteren wat belangrijk is... ik vind het zo leuk om vast te stellen dat moeder en zoon dezelfde trekjes hebben... hadden... dat is nou net het moeilijkste: alles is verleden tijd! Er is geen toekomst meer... Het is zo vreselijk lastig om mij een doel te stellen... waarvoor? Ja, ik weet het, IK ben er nog, dus voor mezelf moet ik verder... Tja, das écht wel makkelijk gezegd!
Iedereen heeft ofwel kinderen, kleinkinderen, ouders... ik niet... niemand meer...
Je hebt geen idee hoe lastig leven dit is... enkel en alleen voor mezelf moeten doorgaan! Niemand die mij nodig heeft, niemand waar ik mij kan aan optrekken!!!!
Tuurlijk heb ik vrienden, én familie maar neem gerust van mij aan: Das echt niet hetzelfde!!!

Maar goed, het is nu eenmaal zo...

Ik begrijp Michaels beslissing héél goed, ik ben er nog vreselijk verdrietig én boos om ook maar ik respecteer ze wel!

De zon schijnt hier vandaag, ik geloof niet (meer) in een leven na de dood maar soms maak ik mezelf écht wijs dat er toch wel 'iets' is, zoals een zonnestraal op zo'n vreselijk zware dag als vandaag!

Das Michael die mij aanmoedigt om verder te doen zoals ik bezig ben!

 

12:41 Gepost door Tal | Permalink | Commentaren (4)

Commentaren

O o lieve Chantal, wat grijpt dit me toch ontzettend aan!
En wat goed dat je dit eens zo verwoord hier, want er zijn echt meer mensen zoals jij.
Dat speciale gevoel van "alleen" zijn kan ik me enigszins voorstellen...toch nooit zo alsdat ik er zelf in zou zitten, dat niet.
Weet je, taal schiet te kort en als ik zeg; mijn hart is warm voor je, tja klinkt allemaal weer zo kleverig.
Toch heb je zeker een speciaal plaatsje bij me hoor!
Knuffels...

Gepost door: Walter | dinsdag, 01 maart 2011

Reageren op dit commentaar

x

Gepost door: fotorantje | dinsdag, 01 maart 2011

Reageren op dit commentaar

Tal,
Het gemis zal altijd blijven
en op een dag als deze doet het extra pijn.
Daarom dit kleine woord van troost: sterkte.
En laat die zonnestraal vandaag toch maar je hart verwarmen.

Ik probeer me jou 'alleenzijn' voor te stellen,
het moet harder zijn dan ik me kan inbeelden.
Het vergt veel moed en innerlijke kracht,
toch moet je voor jezelf doorgaan met je leven,
ook uit respect voor het leven dat je gekregen hebt.

Hou je goed!
Een hartelijke groet,
Wim.

Gepost door: wim22 | dinsdag, 01 maart 2011

Reageren op dit commentaar

ik huil met je mee, talleke ..

heel veel sterkte én een dikke knuffel,

Gepost door: curieuzeneuzemosterdpot | dinsdag, 01 maart 2011

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.