woensdag, 02 maart 2011

Bedankt...

voor de lieve woorden...

Het doet mij goed! Een warme knuffel van hier uit! XXX

Ik schraap mezelf weer samen en sta op... alleen de richting, daar ben ik nog niet uit...

"Een weg zal ik mij vinden, of er mij één maken", er was een tijd dat ik daar écht overtuigd van was...nu niet meer, nu heb ik meer het gevoel enkel nog te overleven.

Alles heeft een keerzijde, een positieve en een negatieve kant... het negatieve aan het verlies van mijn zoon, daar hoef ik echt geen tekening bij, dat voel ik dagelijks... maar iets positiefs? Nee, dat zie ik niet... Of moet ik mij troosten met de gedachte dat alle verdere ellende van deze wereld mijn kind bespaard blijft? Tja... maar alle goeds dan ook...

Is er een manier om positief om te gaan met het verlies van een kind? Ik denk het niet...

Ik kan nog lachen, maar niet meer zoals vroeger, mijn geluk zal nooit meer compleet zijn, ik ben ook mijn trots kwijt! Michael was mijn trots!

Ik slaak een diepe zucht...

Zal ik ooit "die weg" vinden?

 

10:44 Gepost door Tal | Permalink | Commentaren (4)

Commentaren

lieve Tal, je hebt gelijk. Er zijn dingen die alleen maar een negatieve, verschrikkelijke en wrede kant hebben.

Op Michaël kan je nog steeds supertrots zijn. Uit alles dat ik over hem lees, van jou, van zijn vrienden, blijkt dat hij een heel bijzondere jongen was.

Ook op jezelf kan je trots zijn, want je draagt bovenmenselijke lasten en je doet dat enorm goed. En je bent veel mensen heel dierbaar, mij ook, al ken ik je alleen virtueel.

dikke knuffel
Saskia

Gepost door: saskia | woensdag, 02 maart 2011

Reageren op dit commentaar

Onvoorstelbaar moeilijk, lieve Tal...
Nog een dikke knuffel!

Gepost door: Walter | woensdag, 02 maart 2011

Reageren op dit commentaar

Ooit vindt die weg jou wel... Maar zoek niet meer naar de weg die je kwijt bent, die komt niet meer terug, het heeft geen zin om diezelfde weg te willen nemen. En die andere weg, die ken je nog niet. Je kan hem dus (nog) niet vinden. Maar aarzel niet om hem te nemen, eenmaal hij zich aan je openbaart. Hij zal je niet bieden wat je kwijt bent, maar hij heeft misschien wel andere mooie dingen in petto...

Gepost door: blablamie | woensdag, 02 maart 2011

Reageren op dit commentaar

je hoeft geen weg te 'vinden', talleke, je bént op weg!

op je eigen weg!

eentje die alleen jij kan lopen!

waar de weg naartoe gaat, is niet belangrijk, de mensen làngs deze weg, zijn dat wel!

ik hoop dat het enkel lieve, warme persoonlijkheden zijn die met je lachen én huilen bij iedere stap die jij zet, maar vooral;
jou respecteren zoals je bent!!

heel veel sterkte,

Gepost door: curieuzeneuzemosterdpot | woensdag, 02 maart 2011

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.